?

Log in

No account? Create an account
Barbaro gusto, il secolo corotto...
 
[Most Recent Entries] [Calendar View] [Friends]

Below are the 20 most recent journal entries recorded in buryk's LiveJournal:

[ << Previous 20 ]
Monday, June 16th, 2014
4:33 pm
so far with DNO and big stars
Цягам апошніх трох тыдняў я наведаў чатыры оперных спектаклі – Фауст і Фальстаф у De Nationale Opera ў Амстэрдаме і два спектакалі фэсту Рыхарда Штрауса ў будапештскім Magyar Állami Operaház. Пакуль што пра наведваньне DNO

FAUST (15 траўня 2014)
Le docteur Faust: Michael Fabiano
Méphistophélès: Mikhail Petrenko
Valentin: Florian Sempey
Wagner: Tomislav Lavoie
Marguerite: Irina Lungu
Siebel: Marianne Crebassa
Marthe: Doris Lamprecht

Rotterdams Philharmonisch Orkest
Koor van De Nationale Opera
Muzikale leiding: Marc Minkowski
Regie: Àlex Ollé (La Fura dels Baus)

Агульнае ўраджанне ад спектаклю вельмі станоўчае. Больш за ўсё спадабалася тое, што ўсе драматычна малаважныя, але доўгія нумары, кшталту сольных нумароў Сібеля ці хораў, заўсёды суправаджаліся нейкай цікавай дзеяй на сцэне, у той час як пад час лірычных пікаў – арый Фауста і Маргерыты, а таксама іх вялікага дуэту, нічога не адцягвала ўвагу. Дзея, канешне, была перанесена ў нейкія адносна сучасныя дэкарацыі, у нейкае сэксуальна-тарганутае грамадства, але ўсё выглядала цалкам пераканаўча, нават не ўзгадаю сцэну, дзе б усё не было строга па дзеі ці/і не абгрунтавана. Музыкальная частка таксама была зроблена надзвычай якасна. Rotterdams Philharmonisch Orkest умее рабіць вельмі прыгожы і мяккі гук – лірычныя сцэны атрымаліся неверагодна прыножыя. Marc Minkowski таксама вельмі кампітэнтны дырыжэнт, і адчувалася, што ён гэтую музыку любіць і добра ведае. Michael Fabiano сьпяваў проста ўзорна. Прыгожы голас, вольныя вярхі і выдатная школа. “5” па любым рахунку. Лірыка-спінтовы тэнар, якога мы даўно чакалі. Спадзяюся, што ў яго будзе бліскучая міжнародная кар’ера і што ён будзе пець свій рэпертуар, а бліжэйшыя колькі год нічога цяжэй за Фауста браць не будзе. Mikhail Petrenko – ён аніякі не бас. Ён барытон, хоць і з нізкімі нотамі, і за Мефістофіля ён узяўся вельмі дарэмна, бо не гучаў зусім. А так – добры актор, з добрымі знешнімі дадзенымі, гнуткі моцны голас. Florian Sempey быў тыповым барытонам з тых, што спяваюць Валенціна, але што праўда – вельмі добрым барытонам з тых, што спяваюць Валенціна. Прыгожы, вельмі лірычны голас, усё сьпеў бездакорна. Пра Маргарыту - Irina Lungu неяк нават нічога не магу сказаць. Сьпела – ну і добра.

FALSTAFF (10 чэрвеня 2014)
Sir John Falstaff: Ambrogio Maestri
Ford: Massimo Cavalletti
Fenton: Paolo Fanale
Dottore Cajus: Carlo Bosi
Bardolfo: Patrizio Saudelli
Pistola: Giovanni Battista Parodi
Mrs. Alice Ford: Fiorenza Cedolins
Nannetta: Lisette Oropesa
Mrs. Quickly: Daniela Barcellona
Mrs. Meg Page: Maite Beaumont

Koninklijk Concertgebouworkest
Muzikale leiding: Daniele Gatti
Koor: Koor van De Nationale Opera
Regie: Robert Carsen

Хоць я і не люблю Гацці, усё астатняе абяцала надзвычайнае прадстаўленьне, і я ўжо падрыхтаваўся да катарсісу. Нажаль нічога блізкага да катарсісу не адбылося. Аркестар іграў добра, хоць і не так выразна, як хацелася б. Пастаноўка была неблагая – перанесеная ў нейкія няўцямныя 50-я, але з густам і строга па лібрэта. Акторскія работы былі добрасумленныя, вакал прымальны, але калі ў ростэры бачыш тых жа салістаў, што з такой жа нагоды сьпяваюць у Ла Скала (асабліва ў сумеснай з Ла Скала пастаноўцы), то чакаеш чагосьці вышэй за “прымальны” узровень. Маналогі Фальстафа ў першай дзеі былі сьпеты добра, але далей Ambrogio Maestri відаваочна згубіў цікавасьць да падзеі, а Fiorenza Cedolins і Daniela Barcellona такой цікавасьці і ўвогуле не мелі. Так што была нейкая каша. Калі б я здарыўся ў залі DNO ўпершыню, то напэўна б падумаў на акустыку. Усе астатнія былі ОК, лепей за ўсіх – карактарныя партыі.
Sunday, December 22nd, 2013
12:27 pm
штосьці і паляпшаецца
Падобна та тое, што новы дырэктар Magyar Állami Operaház ці ўвёў целесныя пакаранні, ці то выбіў радыкальнае павелічэнне заробкаў для салістаў і аркестра (што ўжо не так верагодна). Якасьць прадстаўленняў у апошнія паўтары гады проста здзіўляе - у аркестры кіксы і раброд ужо не сустракаюцца ня толькі ў "парадных" спектаклях, але і ў цалкам шэраговых, а салістаў нібыта і ўвогуле падмянілі - гэтым тыдням наведаў абсалютна шэраговы "Набукка" і (добра, не зусім шэраговую) "Лятучую мыш" - проста не было да чаго прычапіцца. Ну ў Ізмаіла ў "Набукка" быў баран у голасе - але ж колькі там таго Ізмаіла? Ці можа гэта з нагоды ўсеагульнай крызы звузілася window of opportunities і работа ў галоўнай оперы дарагой радзімы стала асабліва прывабнай? То ж бо гляджу, Андрэа Рошт і Ілдзіка Камлошы таксама зачасцілі ў афішы )
Friday, June 14th, 2013
12:21 am
wien nur du...
Даўно тут ня быў )

На мінулым тыдні слухалі ў Вене Тоску:

Sonntag, 9. Juni 2013 | 18:30 | in italienischer Sprache

561. Aufführung in dieser Inszenierung

Абсалютна чароўная і легендарная пастаноўка. Раберта Аланья быў харошы. Апачатку, асабліва ў Recondit' armonia - ён гучаў неяк крыху брынкліва і гнусава, але ўжо напрыканцы першага ж дуэту з Тоскай распеўся і стаў харошы. Радуе, як камфортна і павольна ён пачуваецца ў ролі. І ўпаў у сцэне з растрэла ён з сапраўдным артыстызмам, усё як мае быць. Марціна Серафін таксама была харошая, але апачатку ў голасе пачуваўся пясочак, які яна да сцэны са Скарпія ў першай дзеі пасьпяхова пераадоліла. Альберт Домен быў аніякі нейкі. Такі дубаваты, але пры гэтым без той моцы, якой чакаеш ад дубаватых Скарпія. Нашмат лепей за яго гучаў вецеран сцэны, заслужаны камічны бас Staatsoper Вольфганг Банкл. Яго крытычны недахоп - ён такі на 100% венскі тып, не італьянскі аніводнага разу.
Thursday, January 3rd, 2013
3:17 am
In fernem Land, unnahbar euren Schritten...

Гэты новы год мне пашчасьціла сустрэць на ісконной русской земле – у Калінінградзе. І гэта мне вельмі нагадвала сустрэчу НГ на яшчэ адной ісконной русской земле – у Южна-Сахалінску. Калі параўноўваць ісконнасьць, то, канешне, Южна-Сахалінск ёсьць зямлёй нашмат болей ісконна-русскай, бо па-першае, там ёсьць танк атрутна-зялёнага колеру, на пастаменьце якого так і напісана – “освободітелям Сахаліна – ісконно-русской землі”, а па-другое, ісконна-русскасьць калінінградскай зямлі вельмі heavily compromised паўсюднай русЬкасьцю баларускага разьліву.

Дарагое ацечаства ўгнездавалася тут надзіва ўчэпіста – нават калі які паспаліты рускі чалавек застаўся (па недаглядзе) без беларускай жонкі, то па меньшай меры ён будзе глуха абкладзены хроснымі родзічамі з удзелам вышэйузгаданай беларускай жонкі (ці некалькіх жанок з перадавога атраду беларускіх жонак). Так або йнакш, гэта прыводзіць да аднаго і таго ж выніку – у гаспадарцы будзе прысутнічаць аршанскі лён, а таксама мілавіца, серж, беліта, белвест і г.д., а каму асабліва пашчасьціць – то і сам луч. Калі хто зусім нядаўна прыехаў на ісконна-русскую зямлю, не пасьпеў завязнуць у беларускай матрыцы і пакуль што бесклапотна дыхае паветрам свабоды, то і тут яго хутка можна будзе браць цёпленькім, бо выйшаўшы раніцой на родны ганак, ён перш за ўсё ўбачыць на бліжэйшым шапіку нешта накшталт “традіціі белорусского качества” (пад гэтым шматзначным брэндам можа праходзіць усё што заўгодна – ад кільбасаў да кілімаў). Пры гэтым самі людзі з матрыцы такога ўжо не заўважаюць. Трэба асабліва зьвярнуць іх увагу і некаторыя, асабліва назіральныя, раптам пачынаюць бачыць асобныя кампаненты матрыцы. Але ж абарончы механізм тут жа спрацоўвае, і матрыца, хоць яшчэ і застаецца бачнай некаторы час, але ўжо ўспрымаецца як нешта належнае і безумоўна пазытыўнае. Бо калі ў астатняй Расеі гэта толькі распаўсюджанае меркаваньне, то на блаславёнай крулявецкай зямлі гэта ёсьць рэлігійнай догмай – на Беларусі Бог жыве, на той абяцанай зямлі малочныя рэкі, сьмятанныя азёры, тварожныя балоты і кільбасныя лясы, і ягня ляжыць поруч са львом, і немаўля іх вядзе. Тое, што на Беларусі яны амаль што ўсе былі, аніякага атэістычнага эфекту не дае – наадварот. Вера ўзмацняецца, у родным аэрапорце ля трапу летака Белавіа іх сустракае аўтобус МАЗ, каб адвезьці назад у матрыцу, новы стос ільняных сурвэтак кладзецца ў шафу, каб неўзабаве быць разьмяркаваным па родзічах і суседзях у чырвоныя дні календара, а ўчарашнія немаўляты разам з першымі цукеркамі атрымліваюць social knowledge, што калі зефір – то толькі бабруйскі (нават калі яны яго ў вочы не бачылі).

Тут трэба пераходзіць да высноваў. Але я ня буду. Бо страшна.

Tuesday, December 11th, 2012
3:23 am
цвярозы і богабаязны
Вяртаючыся да тэмы анёлаў-ахоўнікаў. Я вельмі плоха знаёмы з тэалогіяй, але можа хто больш адукаваны асвеціць мой розум вось на які прадмет. Ці, не лепей пачну з прыкладу:

Сёньня дзесьці а першай ночы мне раптам закарцела крыху прагуляцца - без асаблівай на тое патрэбы, да й звычкі гуляць а першай ночы ў мяне таксама няма. Апрануўся пацяплей і ўпэўнена пайшоў у накірунку парляменту, бо вырашыў паглядзець на рэчку. І дзесьці ў метрах 200 мяне прыпыніла паненка у кароткай чорнай куртачцы, чорных сапагах на высокіх абцасах і з чорным пакетам. Яна спытала, ці размаўляю я на ангельскай, і ці ведаю, дзе знаходзіцца гатэль "Прэзідэнт". На абодва пытаньні я абсалютна выпадкова меў станоўчыя адказы. Паненка вельмі ўзрадавалася, і паклікала яшчэ адну адну паненку, апранутую ў такій жа строй і таксама з чорным пакетам. Я быў пачаў тлумачыць дарогу (бо было гэта побач і дарога была вельмі нескладаная - 50 м проста, направа і яшчэ 100 м), але паненка выглядала так няўпэўнена, што я вырашыў праводзіць яе да павароту. Пакуль ішлі, я зразумеў, што абедзьве паненкі былі ў хлам п'яныя, таму я паабяцаў давесьці іх прама да гатэлю. Паненкі распавялі мне, што яны славачкі, прыехалі апошнім цягніком з Браціславы, даехалі да гэтай мясцовасьці на мятро, ад якога гатэль быў абяцаны ў 200 м, і вось ужо гадзіну яны блыкаюць па гэтым страшным кавалку гэтага дзікага блытанага гораду, усе таксісты ім кажуць, што яны амаль што прыйшлі і ім да гатэлю засталося толькі 200 м; яны праходзяць гэтыя 200 м і ім ізноў кажуць тое ж самае - і так бясконца! А паспалітыя людзі, якія не таксісты, толькі паскараюць хаду ці не бумбум у ангельскай! Яны ўжо згубілі ўселякую надзею, і тут Усявышні даслаў мяне! Праз хвіліну мы дайшлі да гэтэля (заўважу, што пяцізоркавага), я пажадаў паненкам добрай ночы і пайшоў да рэчкі.

Вось што мы маем. Ад метро да гатэлю - сумленных 200, ці можа 300 м, і дарога вельмі простая - направа, прайсьці 100 м, яшчэ раз направа і яшчэ 100 м - і дастаткова вялікі будынак гэтэлю, на якім яго назва напісана вялікімі, сярэднімі і маленькімі літарамі з падсьветкай. Паненкі нікуды далёка не зайшлі - я іх сустрэў роўна на палове дарогі паміж метро і гатэлям. Усе вуліцы ў гэтым раёне Будапешта - прамыя і добра асьветленыя. У гэтым раёне шмат таксістаў, якія давалі ім напрамак. Але ўсё гэта абсалютна не дапамагала. Якая верагоднасьць, што назіраючы ўсё гэта паўтары гадзіны, добры Божанька канчаткова зразумеў, што без шансаў у паненак ужо што атрымаецца, і выпер мяне з дому, бо народная мудрасьць прыпісвае добраму Божаньку клопат пра п'яніц і валацуг? Што на гэты конт кажуць айцы нашае маткі Царквы? Ці падкажа хто дасьведчаны?
Sunday, December 9th, 2012
3:47 am
Дай няня мне перо-бумагу
Агульнае ўраджаньне такое, што нашыя любыя малодшыя браты з прыокскіх і заволжскіх абшараў неўзабаве здолелі перайсьці тую нябачную рысу, перад якой хацелася верыць, што гэта ў іх часовыя складанасьці, а ў нас - усё плоха. Адпаведна, мы тут маем дзьве харошыя навіны: (1) не выключана, што гэта ў нас проста часовыя складанасьці і (2) па-суседску радасна, што гэта ў іх усё плоха. А менавіта, вось яна, тая апошняя кропля: на youtube канале Ленфільма я знайшоў і падрубіў фільм-оперу "Евгеній Онегін" 1958 года - цудоўны узор цнатліва-прыемнай класіцысьцікі, якая так арганічна атрымлівалася ў савецкім кіно 1950х. Дык вось. Паказ шэдэўра пачынаецца суворым папярэджаньнем, што гэта толькі для 12+. Драбяза, вядома, але ж я ўразіўся шчыра і глыбока. Як, прынамсі, нядаўна падслуханай гутаркай у буфеце геафака С.-ПбГУ, у якой адзін хіпстэр апавядаў іншаму, што апасьля клубешніка ён да яе дамоў не паехаў, бо пост, а дуракоў чытаць сто разоў Ойча Наш няма - дык і тое гэта толькі калі духоўнік будзе ў добрым гуморы.
Saturday, September 29th, 2012
8:29 pm
За тыя ж грошы
Я ўжо даўно прызвычаіўся да таго, што кожны палёт з Czech Airlines і перасадкай у Празе - гэта сапраўдная скарбніца досьвіду ў тым, што яшчэ можна прыдумаць для таго, каб пасажыр запомніў гэта надоўга. Але ж гэтым разам яны сапраўды здолелі мяне зьдзівіць.

Я ляцеў з Адэсы ў Амстэрдам з перасадкай у Празе. Лятак з Адэсы спазьніўся на 25 хвілінаў (чаму амаль што кожны лятак з/у Прагі(у) у/з Адэсу(ы) спазьняецца як мінімум на 20-25 хвілінаў - асобная і тыпова Czech Airlines гісторыя). Гэта скараціла час перасадкі на амстэрдамскі рэйс да 25 хвілінаў, што ва ўмовах Пражскага аэрапорту ёсьць рэч амаль што немагчымая. Тое ж самае, але ў крыху меней драматычных маштабах здарылася з некалькімі іншымі рэйсамі на захад. Відавочна, чэхі вельмі не хацелі затрымліваць Аэробус поўны транзітных пасажыраў KLM, якія мусілі перасесьці ў Амстэрдаме. Таксама ім вельмі не хацелася ладзіць для спазьніўшыхся пасажыраў начоўку ў Празе (гэты рэйс быў апошні ў гэты дзень). Чэхі не згубіліся і прыдумалі выйсьце: каля варот, куды прыбыў рэйс з Адэсы і далей, у напрамку амстэрдамскай брамы, яны паставілі праз кожныя 50 м па паненцы з таблічкай, на якой былі пералічаны праблемныя рэйсы і нумары брамаў. Кожнага, хто праходзіў міма, паненкі пыталі: "Amsterdam?", і ў выпадку станоўчага адказу тут жа пачыналі гістэрычна лямантаваць: "Harry up! Harry up! You've got just 5 minutes! They would cancel your flight!!!". Небаракі пасажыры пачыналі бегчы як мага хутчэй ужо апасьля першай паненкі, а апасьля кожнай наступнай іх стрэс толькі павялічваўся, так што каля амстэрдамскай брамы яны былі ўжо амаль што непрытомныя.

Іншае, што зацікавіла, гэтым разам пры прывітаньні і інструктажы пасажыраў звычайны запіс на расейскай быў заменены на ўкраінскі (год назад была толькі расейская), напрыканцы якога было прабачэнне ў тым, што ніхто з каманды пакуль што не размаўляе ўкраінскай. Магу ўявіць, што гэта з'явілася ў зьвязку з адкрыцьцём напрыканцы мінулага году чэшскага рэйсу з Прагі ў Львоў. Бо раней у іх былі толькі рэйсы ў Кіеў і Адэсу, на якіх пасажыры відавочна былі цалкам задаволены расейскай вэрсіяй. Прынамсі, на рэйсе ў Менск інструктаж і прывітаньне дагэтуль гучаць толькі на расейскай.
Friday, September 14th, 2012
6:16 am
Сяджу ў бізнэс-ложы краснаярскага аэрапорту, п'ю гарбатку з мёдзікам і нікога не чапаю. Уваліўся натоўп з кветкамі і расейскімі сцяжкамі - маладзёны і нейкія вецераны з медалькамі - відавочна чакаюць маскоўскі лятак каб наладзіць урачыстую сустрэчу. Паклалі кветкі і сьцяжкі на сталы і пачалі фатаграфавацца ў "шыкоўных" інтэр'ерах. А зараз асьмялелі і фатаграфуюцца на маім фоне. Мой Бог, што за п...!

P.S. Я ўсё зразумеў - гэта яны сустракаюць параалімпійцаў, што вяртаюцца з Лондану )
P.P.S. О, і відэякамеру паставілі роўна насупраць. Сачыце за навінамі Краснаярскага тэлебачання ))
P.P.P.S. Плоха напэўна хадзіць даліваць гарбатачку праз такі радасны натоўп?
Tuesday, September 11th, 2012
7:43 pm
дзесьці ў сібіры, пасярод эўропы
Учора пачытаў у бартавым часопісе іскренне вашего Аэрофлота, што ў Навасібірску знаходзіцца самы вялікі ў Эўропе оперны тэатр. Падзяліўся прыўкраснай навіной з краснаярскімі таварышамі, а яны выхавана пагадзіліся - што так, вялікі халера... Пакутліва ўглядаўся ў іх добрыя твары, але прыкметаў сарказму ня ўбачыў.
Thursday, August 30th, 2012
12:15 am
to adapt or not to adapt
цікава, тое што ў гатэлі ў Хельсінках на сьняданак не даюць ікорку, без якой не бывае швецкага гатэльнага сьняданку - гэта такі фінскі identity statement, ці мне проста з гатэлем не пашанцавала?
Friday, June 1st, 2012
12:44 am
(рэдкае) выкладчыцкае
Сібірскі Федэральны універсітэт выклаў на сваім відэаканале некалькі лекцыяў, што я чытаў у іх у верасьні. Паглядзеў з цікавасьцю, занатаваў, ад якіх звычак варта пазбавіцца. Але нечакана самае цікавае назіраньне, што найбольш якасна лекцыі выглядаюць не калі я адпачыўшы і ў добрым гуморы, а калі напрыканцы доўгага і складанага працоўнага дня, з адзінай думкай - "вось адпрацаваць гэтую тэму да канца і адчапіцеся ад мяне ўсе".
Tuesday, May 29th, 2012
2:32 am
L’Italina in Algeria, Bologna, 19.05.2012

Я ніколі раней ня быў у балонскім Teatro Communale, але чуў пра яго шмат добрага ) Таму палічыў за свой абавязак завітаць на “Італьянку”, тым болей, што афіша выглядала патэнцыяльна цікава.

Балонья – горад вельмі цікавы і, пры гэтым, надзівы цывільны, чым месьцічы, відавочна, вельмі ганарацца. Вельмі ўразіла спрэчка роварыста і гаспадара маленечкай крамы, у якой, у якасьці апошняга аргумента, роварыст усклікнуў: “Bologna e un sinonimo di civita!”. Кранальна. Яшчэ раз нам гэта прадэманстравалі ўжо ў тэатры – у іх там напярэдадні як раз быў забіты адносна малады і перспектыўны палітык, і перад прадстаўленьнем дырэктар сказаў прадмову пра тое, як увесь тэатар супраць усяго гэтага і выказвае спачуваньне сям'і і паплечнікам. Сам тэатр знаходзіцца на мяжы универсітэцкага кварталу, таму гэта бадай самы брудны кавалак Балоньі – гораду адносна чыстага. На прыступках тэатру днём бавяць час бамжы, да якіх увечары далучаюцца студэнты з півам.

Што да прадстаўленьня, то агульнае ўраджаньне – самае станоўчае. Дэкарацыі былі можа і занадта простыя, але рэжэсура выглядала ведьмі асэнсавана, і салісты з хорам паказалі сапраўдны тэатр.

Каст быў вось такі:Collapse )

Вось так. апасьля прадстаўленьня мы яшчэ дагналіся кактэйлем Rossini (vino frizzante e fragola) і жыцьцё ўвогуле пайшло на лад.

Thursday, April 5th, 2012
1:05 am
Kommt, ihr Töchter, helft mir klagen

У нядзелю схадзіў у Concertgebouw на Matthäus з такім складам:

    Koninklijk Concertgebouworkest
    Groot Omroepkoor
    Nationaal Jongenskoor

    Iván Fischer - dirigent

    Mark Padmore - tenor (Evangelist)
    Peter Harvey - bas (Christus)
    María Espada - sopraan
    Renate Arends - sopraan
    Ingeborg Danz - mezzosopraan
    Barbara Kozelj - mezzosopraan; alt
    Peter Gijsbertsen - tenor
    Henk Neven - bariton; bas

Я і ішоў з пазытыўным такім настроем, але спадабалася проста неверагодна. Асабліва (у парадку зьмяньшэньня) Mark Padmore, Peter Harvey, Nationaal Jongenskoor, Koninklijk Concertgebouworkest і Ingeborg Danz. Ну і, як вядома, ва ўсім вінаваты дырыжэнт. Марк Падмур (ён быш яшчэ і тэнар 1) душу ірваў, але і Пітар Харвэй (ён таксама працаваў за баса 1) не адставаў. Проста спаборніцтва было нейкае, хто якасьней парве. Кульмінацыяй, вядома, было ў сцэне ўкрыжаваньня бясконца сумнае ад Харвэя “Eli, Eli, lama asabthani?”, і тут, мне здаецца, Падмур крыху перастараўся са сьлязой у голасе, калі ўслед за Ісусам палез удакладняць “Das ist: Mein Gott, mein Gott, warum hast du mich verlassen?”. Хоць можа ў той стылістыцы яно так і належыць.

Каб публіка не засумавала, дырыжэнт падрыхтаваў два дадатковых атракцыёны: для першай часткі ён пашыхтаваў хлопчыкаў з Nationaal Jongenskoor шчыльненька вакол сябе, так што ад Фішара былі бачныя толькі рукі. Я быў падумаў, што гэта ён каб упэўніцца, што падлеткі не халтураць, але ж апасьля я перадумаў на тое, што то было каб выразна гучала ўся тая паліфанія. Скончыўшы першую частку, хлопчыкі пайшлі на свае стацыянарныя месцы за дарослым хорам, і да самога канца там і стаялі/сядзелі. Прынамсі, падобна на тое, што той Matthäus хлопчыкі ўжо вывучылі напамяць, бо ў адрозьненьні ад дарослага Groot Omroepkoor, ноты ў руках яны не атрымалі, але ўступалі заўсёды сваечасова і пелі вельмі чыста. Другі атракцыён – для Komm, süßes Kreuz, саліравала нейкая, відаць што спецыяльна запрошаная дама на вілаянчэлі асабліва аўтэнтычнага выгляду, з выкарыстаньнем нейкай надзвычай аўтэнтычнай тэхнікі – рэзкімі, ажна сутарговымі атакамі пад нязвыклым вуглом. Але вынік атрымліваўся цікавы. А ўвогуле, калі каму яшчэ цікава, сама інтэрпрэтацыя гучала вельмі здаровым кампрамісам паміж рамантычна-традыцыйным і аўтэнтычным падыходамі. Калі каму цікава - вось добрыя людзі выклалі ў youtube запіс 2008 г. з амаль такім жа скдалам http://www.youtube.com/watch?v=rMIiB7b8AA4&feature=relmfu . Адзін з лепшых запісаў, якія я чуў. Бяз жартаў

Tuesday, April 3rd, 2012
11:51 pm
addio fiorito asil
Што сукіны дзеці зрабілі з Wiener Staatsoper? Цягам усяго наступнага сезону хочацца наведаць толькі два прадстаўленьні, пры звычайнай норме ў 10 ((((
Wednesday, February 8th, 2012
1:30 pm
son lo spirito che nega...
Учоры быў на "Мефістофеле" у Вугорскай Дзяржопэры. Не пра музыку: у сцэне Вальпургіевай ночы (добра, у той пастаноўцы, гэта болей нагадвала гламурнае казіно з жаночым і мужчынскім стрыптызам) Мефістофелю падалі плашч - флаг Эўразьвязу. Падумалася, што гадоў пяць таму гэта мог быць флаг ЗША, а калі дваццаць - то СССР. А ўвогуле цікава, гэта ў іх пастаяннае пастановачгае вырашэньне, ці рэякцыя на апошнія падзеі - банкруцтва Малеву і г.д.
Saturday, January 21st, 2012
2:06 pm
Часам заглянеш у якое абмеркаваньне на тут.бай і становіцца проста страшна. Вось прыкладам, на навіну пра ўшанаваньне памяці Рауля Валенберга - http://forums.tut.by/showthread.php?t=14050224 . Хто б сказаў, наколькі гэтае пекла рэпрэзэнтатыўна адлюстроўвае тое, што адбываецца ў мазгах суайчыньнікаў?
Friday, January 20th, 2012
9:12 pm
6 хьвілін на пашпарт з ЭЗшным відам на пражываньне
Адвечная загадка падчас перасадак у Варшаўскім красназнамённым Акенцэ імя тав. Шапэна - гэта ў памежнай стражы італьянская забастоўка ці нармалёвы рэжым работы? Бо калі напэўна ня ведаеш - то і не здагадаешся ніколі на Сьвеце.
Saturday, December 24th, 2011
3:41 am
сіла прыўкраснага

У працяг да папярэдніх дзьвух пастоў. Пачну з дысклэймера. Увогуле, я ніколі ня быў асабліва схільны да сэнтыментальнасьці. Болей за тое, здаровы цынізм мне заўсёды здаваўся добрым літаратурным сродкам, і хоць я звычайна здольны адзьдзяліць (як мне падаецца) жыцьцё ад раману, карыстаюся я ім шырока, хоць і не заўсёды па прамым прызначэньні.

Бліжэй да дзела. Сёньня слухаў з шаноўнай Ганнай Нічыпараўнай Багему ў Magyar Állami Operaház. Усе добрыя аркестранты, падобна на тое што, раз'ехаліся па неабдымнай Мад'яршчыне есьці каляднага карпа, гуся і галушку і, напэўна, прыхапілі з сабой усіх прыстойных тэнараў. Таму ў партыі Rodolfo было нейкае гундосае непаразуменьне па прозьвішчы István Kovácsházi, а аркестар то няроўна ўступаў, то радаваў кіксамі і рознымі іншымі нейкімі ляпамі (дырэжэнт, як мне здаецца, усё ж быў тут пазытыўнай кансалідыруючай сілай). Нам, праўда пашчасьціла з Mimi – Polina Pasztircsák – вельмі пазытаўнай паненкай з прыгожым і кранальным голасам, добрай тэхнікай і мазгамі, і Marcello – Alik Abdukayumov таксама быў харошы такі. Калі падсумаваць – дастаткова шэраговае прадстаўленьне – чуў я нашмат горшыя, але і нашмат лепшыя таксама. Дык вось, пад час няўміроча-кранальнага фіналу ў мяне раптам у горле здарылася здрадніцкая спазма, а ў вачах адчулася гатоўнасьць да з’яўленьня слязы. Што за трасца, людцы добрыя? Я разумею, што Пуччіні, сцуко, менавіта на такі эфект і разьлічваў, але ж гэта ўжо нясьмешна!!!

Wednesday, December 21st, 2011
10:43 pm
старасьць???
зайшоў Вене ў Peek&Kloppenburg на Кёрнтерштрассе. Хуценька яго абыйшоў і набыў усё, у чым меў патрэбу. Людцы дарагія, гэта і ёсьць старасьць???
Tuesday, December 20th, 2011
3:11 am
мая вельмі вялікая віна
Гарадская легенда кажа, што нябожчык кайзар Франц-Ёзаф вельмі ўжо не любіў мад'яраў (who gonna blame him?), а асабліва яго раздражняла іхняя звычка пускаць пыл у вочы і выдаткоўваць грошы на розную лухту, кшталту ўпрыгожваньня сваёй сталіцы, у той час як Радзіма мела пільную патрэбу ў новых дрэдноўтах (дзякуй Пану Богу - укаталі сіўку крутыя горкі - зараз інвестуюць у украшацельства што той Латушка ў беларускае кнігавыдавецтва). Таму, працягвае гарадская легенда, калі мад'яры вырашылі пабудаваць новую каралеўскую опэру ў Будапешце, то яго міласьць кайзар (які ўсё ж быў ня зьвер) дазвол на такую пабудову даў, але ж толькі з умовай вельмі суворага абмежаваньня колькасьці месцаў у залі. Гарадская легенда настойвае, што гэта таму, што баяўся, што сукіны дзеці пабудуюць опэру вялізьней за прыдворную ў Вене, што было б надзвычайным канфузам. Але ж мне здаецца, што ён проста ведаў тую публіку ня першы год і таму добра ўсьведамляў, што дай ім волю - усе грошы струбяць невядома на што. Гарадская легенда нас суцяшае, што з немагчымасьці пабудаваць самы вялікі ў краіне тэатар, патрыятычна-арыстакратычная грамадскасьць вырашыла канцэнтравацца на пабудове самага прыгожага тэатру, прычым выключна з патрыятычна-ісконна-мад'ярскіх матар'ялаў. Сайт опэры з сумам кажа, што ісконна мад'ярскага ў тэатры напрыканцы будоўлі засталося прыблізна столькі ж, колькі ў маніторах "Інтэграл" ісконна баларускага, але, як і ў выпадку з маніторамі, можа яно так і лепей. Што ж датычна "самага прыгожага", то мне меркаваць цяжка. Truth should be said, апасьля таго, як Густав Малер сышоў з пасады дырэктара каралеўскай опэры, нічога велічна-прыўкраснага там асабліва ўжо не адбывалася. Дакладней, адбывалася, канешне, але калі параўноўваць з Прыдворнай, а апасьля Венскай Дзяржаўнай опэрай, то ў Каралеўскай, а апасьля - Вугорскай дзяржаўнай опэры быў застой застойны. Таму канцэнтраваная намоленасьць Венскай дзяржопэры робіць яе аўдыторыюм, сьціпленька адноўлены ў 1950-х, месцам непараўнальна больш неверагодна-якім заўгодна больш прыўкрасным за пазлашчоную аўтэнтыку Вугорскай дзяржопэры з яе інтэр'ерам палацавага тэатру-пераростка.

Калі бліжэй да дзела. У Вугорскай дзяржопэры слухаў 13 сьнежня Аіду з Ildiko Komlosi у партыі Амнэрыс і мясцовымі зоркамі, якія з усіх сіл імкнуліся перазорыць "сваю-замежную" зорку. Засталося вельмі пазытыўнае ўраджаньне і жаданьне большч шчыльна сачыць за творчасьцю Komlosi. Але катарсісу ня здарылася. Катарсіс здарыўся 16 сьнежня ў Венскай дзяржопэры, дзе давалі Дафну. Пад час сцэны пераўтварэньня хацелася плакаць. Мой добры Бог! Як можна ТАК іграць, як гэта робіць Wiener Philharmoniker!!!??? Якіх салодкіх каўрыжак я не атрымаю ў бліжэйшай будучыні за гэтае пачуцьцё абсалютнага шчасьця? Ці праканае Яму, калі я дабраахвотна схажу ў Беларускую опэру, ці без Харкаўскай, даруй мяне Божа, опэры, іскупленьня не атрымаецца?

А, ну і яшчэ віншую Johan Botha i Michael Schade з сумленна заробленымі Kammersänger (KS).
[ << Previous 20 ]
About LiveJournal.com