buryk (fiumicina) wrote,
buryk
fiumicina

мая вельмі вялікая віна

Гарадская легенда кажа, што нябожчык кайзар Франц-Ёзаф вельмі ўжо не любіў мад'яраў (who gonna blame him?), а асабліва яго раздражняла іхняя звычка пускаць пыл у вочы і выдаткоўваць грошы на розную лухту, кшталту ўпрыгожваньня сваёй сталіцы, у той час як Радзіма мела пільную патрэбу ў новых дрэдноўтах (дзякуй Пану Богу - укаталі сіўку крутыя горкі - зараз інвестуюць у украшацельства што той Латушка ў беларускае кнігавыдавецтва). Таму, працягвае гарадская легенда, калі мад'яры вырашылі пабудаваць новую каралеўскую опэру ў Будапешце, то яго міласьць кайзар (які ўсё ж быў ня зьвер) дазвол на такую пабудову даў, але ж толькі з умовай вельмі суворага абмежаваньня колькасьці месцаў у залі. Гарадская легенда настойвае, што гэта таму, што баяўся, што сукіны дзеці пабудуюць опэру вялізьней за прыдворную ў Вене, што было б надзвычайным канфузам. Але ж мне здаецца, што ён проста ведаў тую публіку ня першы год і таму добра ўсьведамляў, што дай ім волю - усе грошы струбяць невядома на што. Гарадская легенда нас суцяшае, што з немагчымасьці пабудаваць самы вялікі ў краіне тэатар, патрыятычна-арыстакратычная грамадскасьць вырашыла канцэнтравацца на пабудове самага прыгожага тэатру, прычым выключна з патрыятычна-ісконна-мад'ярскіх матар'ялаў. Сайт опэры з сумам кажа, што ісконна мад'ярскага ў тэатры напрыканцы будоўлі засталося прыблізна столькі ж, колькі ў маніторах "Інтэграл" ісконна баларускага, але, як і ў выпадку з маніторамі, можа яно так і лепей. Што ж датычна "самага прыгожага", то мне меркаваць цяжка. Truth should be said, апасьля таго, як Густав Малер сышоў з пасады дырэктара каралеўскай опэры, нічога велічна-прыўкраснага там асабліва ўжо не адбывалася. Дакладней, адбывалася, канешне, але калі параўноўваць з Прыдворнай, а апасьля Венскай Дзяржаўнай опэрай, то ў Каралеўскай, а апасьля - Вугорскай дзяржаўнай опэры быў застой застойны. Таму канцэнтраваная намоленасьць Венскай дзяржопэры робіць яе аўдыторыюм, сьціпленька адноўлены ў 1950-х, месцам непараўнальна больш неверагодна-якім заўгодна больш прыўкрасным за пазлашчоную аўтэнтыку Вугорскай дзяржопэры з яе інтэр'ерам палацавага тэатру-пераростка.

Калі бліжэй да дзела. У Вугорскай дзяржопэры слухаў 13 сьнежня Аіду з Ildiko Komlosi у партыі Амнэрыс і мясцовымі зоркамі, якія з усіх сіл імкнуліся перазорыць "сваю-замежную" зорку. Засталося вельмі пазытыўнае ўраджаньне і жаданьне большч шчыльна сачыць за творчасьцю Komlosi. Але катарсісу ня здарылася. Катарсіс здарыўся 16 сьнежня ў Венскай дзяржопэры, дзе давалі Дафну. Пад час сцэны пераўтварэньня хацелася плакаць. Мой добры Бог! Як можна ТАК іграць, як гэта робіць Wiener Philharmoniker!!!??? Якіх салодкіх каўрыжак я не атрымаю ў бліжэйшай будучыні за гэтае пачуцьцё абсалютнага шчасьця? Ці праканае Яму, калі я дабраахвотна схажу ў Беларускую опэру, ці без Харкаўскай, даруй мяне Божа, опэры, іскупленьня не атрымаецца?

А, ну і яшчэ віншую Johan Botha i Michael Schade з сумленна заробленымі Kammersänger (KS).
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 8 comments