buryk (fiumicina) wrote,
buryk
fiumicina

сіла прыўкраснага

У працяг да папярэдніх дзьвух пастоў. Пачну з дысклэймера. Увогуле, я ніколі ня быў асабліва схільны да сэнтыментальнасьці. Болей за тое, здаровы цынізм мне заўсёды здаваўся добрым літаратурным сродкам, і хоць я звычайна здольны адзьдзяліць (як мне падаецца) жыцьцё ад раману, карыстаюся я ім шырока, хоць і не заўсёды па прамым прызначэньні.

Бліжэй да дзела. Сёньня слухаў з шаноўнай Ганнай Нічыпараўнай Багему ў Magyar Állami Operaház. Усе добрыя аркестранты, падобна на тое што, раз'ехаліся па неабдымнай Мад'яршчыне есьці каляднага карпа, гуся і галушку і, напэўна, прыхапілі з сабой усіх прыстойных тэнараў. Таму ў партыі Rodolfo было нейкае гундосае непаразуменьне па прозьвішчы István Kovácsházi, а аркестар то няроўна ўступаў, то радаваў кіксамі і рознымі іншымі нейкімі ляпамі (дырэжэнт, як мне здаецца, усё ж быў тут пазытыўнай кансалідыруючай сілай). Нам, праўда пашчасьціла з Mimi – Polina Pasztircsák – вельмі пазытаўнай паненкай з прыгожым і кранальным голасам, добрай тэхнікай і мазгамі, і Marcello – Alik Abdukayumov таксама быў харошы такі. Калі падсумаваць – дастаткова шэраговае прадстаўленьне – чуў я нашмат горшыя, але і нашмат лепшыя таксама. Дык вось, пад час няўміроча-кранальнага фіналу ў мяне раптам у горле здарылася здрадніцкая спазма, а ў вачах адчулася гатоўнасьць да з’яўленьня слязы. Што за трасца, людцы добрыя? Я разумею, што Пуччіні, сцуко, менавіта на такі эфект і разьлічваў, але ж гэта ўжо нясьмешна!!!

Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments