buryk (fiumicina) wrote,
buryk
fiumicina

Kommt, ihr Töchter, helft mir klagen

У нядзелю схадзіў у Concertgebouw на Matthäus з такім складам:

    Koninklijk Concertgebouworkest
    Groot Omroepkoor
    Nationaal Jongenskoor

    Iván Fischer - dirigent

    Mark Padmore - tenor (Evangelist)
    Peter Harvey - bas (Christus)
    María Espada - sopraan
    Renate Arends - sopraan
    Ingeborg Danz - mezzosopraan
    Barbara Kozelj - mezzosopraan; alt
    Peter Gijsbertsen - tenor
    Henk Neven - bariton; bas

Я і ішоў з пазытыўным такім настроем, але спадабалася проста неверагодна. Асабліва (у парадку зьмяньшэньня) Mark Padmore, Peter Harvey, Nationaal Jongenskoor, Koninklijk Concertgebouworkest і Ingeborg Danz. Ну і, як вядома, ва ўсім вінаваты дырыжэнт. Марк Падмур (ён быш яшчэ і тэнар 1) душу ірваў, але і Пітар Харвэй (ён таксама працаваў за баса 1) не адставаў. Проста спаборніцтва было нейкае, хто якасьней парве. Кульмінацыяй, вядома, было ў сцэне ўкрыжаваньня бясконца сумнае ад Харвэя “Eli, Eli, lama asabthani?”, і тут, мне здаецца, Падмур крыху перастараўся са сьлязой у голасе, калі ўслед за Ісусам палез удакладняць “Das ist: Mein Gott, mein Gott, warum hast du mich verlassen?”. Хоць можа ў той стылістыцы яно так і належыць.

Каб публіка не засумавала, дырыжэнт падрыхтаваў два дадатковых атракцыёны: для першай часткі ён пашыхтаваў хлопчыкаў з Nationaal Jongenskoor шчыльненька вакол сябе, так што ад Фішара былі бачныя толькі рукі. Я быў падумаў, што гэта ён каб упэўніцца, што падлеткі не халтураць, але ж апасьля я перадумаў на тое, што то было каб выразна гучала ўся тая паліфанія. Скончыўшы першую частку, хлопчыкі пайшлі на свае стацыянарныя месцы за дарослым хорам, і да самога канца там і стаялі/сядзелі. Прынамсі, падобна на тое, што той Matthäus хлопчыкі ўжо вывучылі напамяць, бо ў адрозьненьні ад дарослага Groot Omroepkoor, ноты ў руках яны не атрымалі, але ўступалі заўсёды сваечасова і пелі вельмі чыста. Другі атракцыён – для Komm, süßes Kreuz, саліравала нейкая, відаць што спецыяльна запрошаная дама на вілаянчэлі асабліва аўтэнтычнага выгляду, з выкарыстаньнем нейкай надзвычай аўтэнтычнай тэхнікі – рэзкімі, ажна сутарговымі атакамі пад нязвыклым вуглом. Але вынік атрымліваўся цікавы. А ўвогуле, калі каму яшчэ цікава, сама інтэрпрэтацыя гучала вельмі здаровым кампрамісам паміж рамантычна-традыцыйным і аўтэнтычным падыходамі. Калі каму цікава - вось добрыя людзі выклалі ў youtube запіс 2008 г. з амаль такім жа скдалам http://www.youtube.com/watch?v=rMIiB7b8AA4&feature=relmfu . Адзін з лепшых запісаў, якія я чуў. Бяз жартаў

Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments